Verhalen van onze lezers

Ingezonden verhaal: 'Ik hou van de verhalen over vorige bewoners'

Door: Tom Wichers

Het is nu 37 jaar geleden dat ik dit fantastische huis kocht. Nogal verwaarloosd, maar zo mooi! Het was toen ik het kocht nog geen rijksmonument en gemeentelijke monumenten bestonden helemaal nog niet in Apeldoorn. Wij schreven alle karweien die wij zagen op kaartjes en begonnen aan een 2 jarenplan.

Foto door: Tom Wichers

Na 2 jaar en 2 dochters werd het een 10 jarenplan. Nog een jaar later hebben wij alle kaartjes weggegooid en telkens dat gedaan wat hoogst noodzakelijk of het meest irriterend was. Het aantal bewoners steeg tot 10 en nam af naar 1. Met 81 jaar is het welletjes. Alle verdiensten gingen in het huis zitten, maar er bleef achterstallig onderhoud. Nog elke dag ben ik dankbaar dat ik hier heb mogen wonen, ongeveer 15 jaar af en aan alleen.

Vredeoord Apeldoorn

Dit juweel van architectuur, van binnen en van buiten heet Vredeoord. In 1878 gebouwd door de Amsterdamse projectontwikkelaar Theodoor Sanders, die net een jonge architect in dienst genomen had: Berlage. Aangezien het huis volgens de monument beschrijvers zijn tijd vooruit was stel ik steeds dat dit het eerste huis getekend door Berlage is. Helaas heeft al mijn speurwerk geen tekeningen opgeleverd, dus dat kan niet met zekerheid vastgesteld worden. Verdere beschrijvingen laat ik graag aan vaklieden over. Het is kortweg prachtig, van binnen en van buiten.

De verhalen
Wat mij steeds bezighield zijn verhalen over vorige bewoners. Die zijn mij verteld, door kinderen van personeel dat hier gediend had en kleinkinderen van bewoners. Dit verhaal speelt rond 1915. Er stonden grote oude beuken in de tuin, toen nog 5000 m2. Meneer S. vond dat er eentje uit moest en vroeg zijn 2 tuinlieden of zij zin hadden om dat deze winter te doen met als betaling de takken. In de winter was er geen tuinwerk en kregen tuinlieden niets betaald. De mannen hadden er wel oren naar en kwamen met paard-en-wagen om de klus te klaren.

Vredeoord Apeldoorn

 

Na de eerste dag hard werken wilden zij wegrijden, maar ze werden door heer S. tegen gehouden. 'Hé hé, dat gaat zo maar niet! Dat is mijn hout' bulderde hij en wees op de grote dikke stukken hout die op de wagen lagen. 'Heer, het is ons hout, want daar waar de stam zich vertakt zijn er nog uitsluitend takken, wel dikke takken, maar takken' was het antwoord. Meneer S. had geen poot om op te staan.

Toen een week of wat later de klus geklaard was en de stam in tienduizenden stukken hout gezaagd en gehakt was, in de door heer S. aangegeven maat, geschikt voor fornuis en de kachels in alle kamers (de enige wijze van verwarmen in die tijd), meldden de tuinlieden zich af. Heer S. kwam naar buiten met een meetlat, mat een tiental stukken en constateerde dat alle stukken 19 centimeter lang waren in plaats van 17. 'Overal 2 centimeter afzagen mannen'. Met de moed der wanhoop gingen zij aan de slag. Intussen zag de kokkin die zeer goed met heer S. overweg kon, de onzin van deze actie. Tegen het eind van de eerste dag zagen zei zij tegen heer S: 'Heer ik heb vandaag het fornuis gestookt met de stukken van 19 centimeter en dat gaat prima. Bovendien gooit u steeds 2 centimeter hout weg en dat is zonde'. Heer S. zwichtte en de tuinmannen konden stoppen!

Reacties

Er zijn nog geen reacties